Çocuk Nedir
Çocuk, bebeklik ve ergenlik çaÄŸları arasındaki insandır. Genellikle konuÅŸma ve yürüme kabiliyetleri kazanıldıktan sonra bebeklikten çocukluÄŸa geçildiÄŸi cinsel geliÅŸimin baÅŸladığı ergenlik dönemi ile birlikte çocukluk döneminin bittiÄŸi kabul edilir. Ama bu tanımlamalar görecelidir ve kesin sınırları yoktur Cinsiyet DiÅŸi çocuklara kız, erkek çocuklara, oÄŸlan denir ÇocukluÄŸun keÅŸfi 1620 tarihli bir tablo tarihçi Philippe Aries’in çalışmaları, OrtaçaÄŸ boyunca, çocukluÄŸun, kendine özgü doÄŸasının bilinmediÄŸini ortaya koymuÅŸtur. OrtaçaÄŸ sanat tarihi, modern anlamıyla çocuk teriminin o dönem dünyası içinde hiçbir yeri olmadığını kanıtlamaktadır. Dönem resimlerindeki çocuklar, sıradan çocuk özellikleri göstermekten uzaktır. Yüzleri ve kas yapılarıyla, yalnızca küçük ölçekle çizilmiÅŸ yetiÅŸkin birer insandırlar
Sponsorlu Bağlantılar
insanları Toplumsal yaşam açısından ise, bu dönem boyunca ve 16. yüzyıla kadar çocuk, ailesinin yanısıra ilişki kurduğu diğer yetişkinlerin uygun hareket ve davranışlarını gözlemleyerek toplumsallaşan küçük ve zayıf bir varlık, küçük bir insan olarak algılanmaktaydı. Çocuk, yalnızca bedeni ve gücüyle yetişkinlerden ayrılıyordu
Aries’in yüzeyselliÄŸini vurguladığı tek çocukluk, duygusu olan nazlanma, çocukluÄŸun ilk yıllarına iliÅŸkindi. Küçük insanı ailenin evcil hayvanlarıyla bir tutan bu duyguydu. Bu dönemde çocuklarla ‘edepsiz küçük maymunlar’mış gibi eÄŸleniliyor, içlerinden biri öldüğünde çok fazla üzerinde durulmuyordu. Ölen çocuÄŸun yerini bir baÅŸkası alır mantığı hakimdi.
17. yüzyıldan itibaren, bu zihniyeti altüst edecek iki gelişme yaşandı. Çıraklığı bir eğitim yöntemi olarak ele alan özel bir kurumun okulun oluşturulması, çocuğu yavaş yavaş yetişkinlerden ayırdı. Artık çocuk, hayatı yetişkinlerle doğrudan ilişki yoluyla öğrenmeyecek çocuğun yetişkinlerin dünyasına girmesi ancak gitgide uzayan göreli tecrit döneminin okul dönemi sonunda gerçekleşecekti. Öte yandan aile, bir duygulanım ve kaygı nesnesi halini alan çocuk çevresinde örgütlenmeye başladı. Ebeveynler, çocuğun eğitimi konusunda endişeleniyor geleceği için planlar yapıyorlardı ve çocuğun evden ayrılışı acıyla yaşanıyordu. Bu gelişmelerle birlikte çocuk yetişkinlerden farklı ve kendine özgü bir varlık olarak kabul edilmeye başladı.
Bu iki gelişme okul ve ailenin evrimi bir üçüncüden ayrı düşünülemez çocuk içinde tutulduğu isimsiz durumdan çıkarılıp özen gösterilen bir nesne halini alırken, ona daha yoğun ilgi gösterilmesini sağlayacak bir şekilde çocuk sayısında azalma görüldü. Böylece 17. yüzyıldan itibaren toplumsal yaşamda aile, iş, çocuğa tahsil edilen mekan, çocuğa ve sorunlarına ayrılan zaman ve gebeliği önleyici uygulamalar ekseninde bir kutuplaşma görüldü. diyoruz
Çağdaş toplumda çocuk Bir erkek çocuk Çocukluğun, önemsiz bir geçiş dönemi olarak görüldüğü ve söz konusu dönemde takılıp kalınması için bir neden bulunmadığının düşünüldüğü 17. yüz yılda yeni bir adet ortaya çıktı. Modern dönemde her aile, evlerinde çocuklarının portresini bulunduruyordu. Daha sonraları da devam edecek ve fotoğrafın çıkışıyla birlikte halka mal olacak bu alışkanlık, başlamakta olan ve puerocentrisme çocuk merkezciliği varan dönüşümün belirtisidir.
Bu dönüşünüm en önemli alanlarından biri de eğitimdi toplum, kendini geçmişe ve geleneklere olan saygıya göre değ il, bir şeyler bekleyebileceği geleceğe göre belirlemeye başladıkça gelişim süreci daha çok önem kazandı ve sürüp gitme mantığına boyun eğmekle yetinmediklerinden dolayı, bu süreci nitel olarak farklı düşündüler. Sürüp gitme mantığı denetim altına alındıktan sonra, bireyin hayal edebileceği ama asıl kesin olarak tanıyamayacağı bir geleceğin, en iyi başarı şansıyla karşılayacak şekilde donatılması amaç halini aldı. Böylece çocuk yetişkinler toplumunun umutlarını, düşlerini, aynı zamanda yoksunluklarıyla kaygılarını beslemeye başladı.Oluşum halindeki yeni çocuğun imajı, kendi oluşum amaçlarının ve araçlarının sorunsallaşmasıyla gelişti Eğitim modern toplumların sonsuz görevi olarak ortaya çıktı
Modern çocuk tasarımının oluÅŸumu, birey kategorisinin doÄŸuÅŸundan ayrılamaz. EÄŸitimpratiÄŸi içinde bu, kollektif güçlüklerin yaÅŸandığı yer olan öğrenim kurumu ile hedeflenen bireysel özerklik arasında bir gerilim yaratacaktı. Modern pedogojik düşüncenin özelliÄŸi olan bu gerilim ihtiyaçları, yetenekleri, çocuk bireylerin oluÅŸum halindeki tekil öznelerin kendilerini ifade etme ve açılmalarını eÄŸitim sürecinin merkezine yerleÅŸtiren ‘Kopernikçi yön deÄŸiÅŸimi’ içinde açıklanır. Bu yön deÄŸiÅŸimi, her öğretim oluÅŸumunda bulunması gereken kolektif güçlükleri kapsama eÄŸilimindedir.
Çağdaş çocuk tasarımı anlam belirsizliği içerir ve güçlük çıkarır. Bir yandan çocuk olmak, eksiksiz bir birey olmamaya eşdeğerdir bu çocuğun dışa açılması ve eğitim alması gerekliliğinin temelini oluşturur. Öte yandan bu yeni anlaşılmadık imaj açısından ele alındığında, eğitimin temsil etmek zorunda olduğu öz şu sorunsala dayanmaktadır yüzünü geleceğe çevirmiş bir dünya içinde kendinin öğrenim alma açısından yeterli olmayacağına göre çocuk yetişkinliğe geçmeyi en kısa zamanda öğrenmek ve uygulamaya başlamak zorundadır
Düzenlerini insan ilişkilerinin bir sonucu olarak gören çağdaş toplumlarda çocuk ve çocuk eğitimi, sorumluluğunu kamunun üstlendiği sivil kazanımlar haline almıştır ve toplumun geleceği bu sivil kazanımların gerektiği gibi yerine getirilmesine bağlıdır şunu da eklemek gerekir ki kendini yeniliğe adamış toplum tipinde, eğitim için, bütünüyle biçimsel olmayan herhangi bir Amaç saptamak neredeyse olanaksız bir hale gelmiştir. Hem insanın kendisi hem de her türlü eğitim girişiminin üstlenmesi gereken amacı tanımlayan değişik ve önceden kestirilemeyen olaylar bireyin yapıcı yetisi üzerinde kendini gösteren, geçmişteki örnekleriyle belirsiz bir gelecekte olabileceğinden çok daha serbest ve bağıntısız olan özerklik kavramı ne ifade etmektedir
